Ciało dziecka

W innym miejscu piszę o pracy z ciałem (pracy z objawem). Ważny jest dla mnie temat traktowania ciała dziecka przez rodzica. Uważam, że jest to bardzo ważne, a jednak nie za często poruszane.

Mam w głowie dwie historyjki. Przedstawiam je Wam.

Dziecko się uderzyło, zaczyna płakać i wtedy nadbiega przestraszony i zdenerwowany rodzic i krzyczy „Spokojnie, nie płacz. Nic się nie stało.”. Dziecko słyszy, że reakcja jego ciała nie jest odpowiednia dla rodzica. Dziecko przestaje płakać i przy okazji uczy się, że nie może ufać swoim reakcjom. Nauka niespójności reakcji jest rozpoczęta.

Dziecko ma już prawie rok. Rodzic słyszy, że inne dzieci już nie korzystają z pieluch. Rozpoczyna się trening czystości (co za okropna nazwa!). Organizm tego młodego człowieka nie jest jeszcze gotowy do pełnej kontroli nad oddawaniem moczu i kału. Rodzic jednak tego wymaga i nie przebiera w słowach, aby dojść do celu: „fuj, kupa jest fe”, „nie dotykaj się tam, fuj”, „grzeczne dziewczynki nie dotykają się tam”, „nie baw się siusiakiem, tylko sikaj”, „posiedź jeszcze na nocniku dla mamusi”, „tata jest bardzo niezadowolony, bo nie zrobiłeś siusiu do nocnika”. Dziecko sobie myśli „Co za dramatyczna sytuacja. Rodzice żądają ode mnie, od małego dziecka, czegoś niemożliwego. Oni są mną zawiedzeni. Nie spełniam ich oczekiwań. Boję się tego odrzucenia. A zatem posiedzę jeszcze na nocniku. Popracuję innymi mięśniami, jeśli zwieracze jeszcze nie są gotowe. Zależy mi bardzo na zadowoleniu rodziców. To jest ważniejsze od moich potrzeb i od mojego zadowolenia. Nauczę moje nieposłuszne ciało, że ma wykonywać moje rozkazy. Pokażę mu. Nie lubię tego ciała, bo przez nie moi rodzice też mnie nie lubią.”. Nauka nielubienia własnego ciała jest rozpoczęta.

Rodzicu, może też być inaczej.

Możesz pozwolić dziecku na płacz. To wcale nie spowoduje, że w życiu dorosłym będzie płakał taki człowiek przez cały czas. Może to za to oznaczać, że będzie miał dostęp do smutku.

Nie znam zdrowych dorosłych, którzy wybraliby wydalanie do pampersów. To się nie zdarza, bo zdrowy człowiek pragnie swojej wygody i zadowolenia, a korzystanie z pieluch tego nie daje. Rodzicu, wytrzymaj jeszcze kilka miesięcy. Poczekaj na sygnały dawane przez dziecko. Ono w końcu zapragnie porzucić pampersy. To tylko kwestia czasu.

colin-maynard-231363.jpg
Colin Maynard, Unsplash

PS

Nie jestem też przekonany do opisanej poniżej metody odpieluchowywania. Nie chcę robić z mojego dziecka psa Pawłowa.

Mali Chińczycy z prowincji zwykle do trzeciego miesiąca życia noszą pieluszki, potem dorośli zaczynają je wysadzać nad miseczką. Zwykle robią to co dwie-trzy godziny w zależności od tego, ile dzieci wypiły, lub gdy wykazują „oznaki toaletowe” – wiercą się, robią miny. Kiedy dziecko się wypróżnia, opiekun gwiżdże. Wkrótce niczym pies Pawłowa maluch instynktownie zaczyna siusiać lub robić kupę, kiedy tylko słyszy ten dźwięk.

Cytat pochodzi ze strony http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/56,53664,21847315,chinczyk-uczy-sie-czystosci-czyli-wychowanie-bezpieluchowe,,1.html

Jedna myśl na temat “Ciało dziecka

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s